Experiment 1: Urban Food Growing

Can you imagine, eating every day fresh organic vegetables from a few square meters of terrace space?

However utopian this may sound, it is far from being a dream. All around the globe, people are turning their open, and sometimes also inside, spaces into ´edible gardens´.

Urban agriculture, huertos urbanos (spanish), also urban food growing, is getting more and more popular. People start growing their own veggies in the city for a variety of reasons: decreasing quality of fruit and vegetables, budgetary reasons, but also as a form of activism.

"In our society growing food yourself has become the most radical of acts. It is truly the only effective protest, one that can - and will - overturn the corporate powers that be." (2001, Urban Food Garden in Pasadena, California)

Reducing carbon footprints, eating organic, self-sufficiency and community empowerment are all interlinked and tied into this seemingly innocent but increasingly important movement. You can not only reduce food miles* and your dependency on supermarkets but also increase self-reliance, the control over what you´re eating and create biodiversity in your direct surroundings.

We as activists love movements, especially if it involves self-sufficiency, going local and experimenting. So after having found an apartment with a huge terrace, Experiment 1 was born a few months ago.

And really, it is fun. It is one of these things that you don´t realise until you actually start doing it (and this comes from a person who as a child hated getting her hands dirty in the sandbox). The birth of your first baby watermelon and eating your first home-grown salad are truly memorable moments...

Enough with the soppiness, because this sounds almost to good to be true. And maybe it is...our baby watermelon died an early death, our peppers caught a nasty disease that left them all with burn marks, poor things, and more than once, our lettuce got half eaten by grubs...

But then again, this is an experiment and it is good to know that it is more difficult to grow vegetables in small spaces (pots) than in the earth directly since weather circumstances are more extreme and you have to make sure to use fertile and mineral rich substract.

But, we´re not defeated yet. With our heads up high, we´ll keep on marching in this ongoing protest against too perfect, tasteless and well-travelled food. Even if this means eating perforated (but local and organic) lettuce for the rest of our lives...

Viva the veggie garden!

*Refers to the distance food is transported from the time of its production until it reaches the consumer. It is one dimension used in assessing the environmental impact of food and part of a broader issue of sustainability which deals with a large range of environmental issues, including local food. More information on Wikipedia about food miles and urban agriculture.

Black Gold: a Film about Coffee and Trade

Cuba: A bit of History

An interesting article in AdBusters* magazine about life in Cuba before Fidel Castro came to power, more than 50 years ago: What you don´t know about Cuba.

* Adbusters is a not-for-profit, reader-supported, 120,000-circulation magazine concerned about the erosion of our physical and cultural environments by commercial forces.

No Deal is Better than a Bad Deal

De World Trade Organization (WTO) oftwel, de Wereldhandelsorganisatie, iedereen heeft er wel eens van gehoord, maar weinig mensen kunnen er precies de vinger opleggen wat deze organisatie doet. En dat is ook precies het probleem. Beslissingen worden gemaakt, veelal in achterdeurkamertjes, maar wél met een enorm effect voor miljoenen mensen over de hele wereld.

De Wereldhandelsorganisatie (WHO) is een organisatie van staten. Het hoogste orgaan is de Ministersconferentie, die eens per twee jaar bij elkaar komt. Over een maand, 13-18 december zal de 6e Conferentie van de WHO plaatsvinden in Hong Kong. En deze conferentie gaat heel erg belangrijk worden. De WHO staat namelijk op tamelijk losse schroeven. Al twee keer eerder, tijdens ministersconferenties in Cancún en Seattle, konden ze niet tot een compromis komen (met name door toedoen van NGO's, demonstranten en derde wereldlanden die partij zijn bij de organisatie). Uit wanhoop of macht der gewoonte (?), heeft vervolgens een groep van de rijkste landen, tijdens een geheime en besloten vergadering de agenda voor de komende WHO-vergadering in december vastgesteld. Met onderwerpen op de agenda die tijdens eerdere, officiële, vergaderingen weggestemd waren.

De WHO is gericht op het terugdringen van handelsbelemmeringen tussen landen. Een vrijere internationale handel zou leiden tot een toename van produktie en werkgelegenheid en daarmee van de welvaart voor iedereen. De regelingen zijn erop gericht een groot deel van de exportsubsidies, importquotas en overheidssteun (voor met name de landbouw) terug te dringen. Vastgelegd is dat dit in mindere mate geldt (hetgeen wordt uitgedrukt in lagere percentages) voor ontwikkelingslanden. Op het eerste gezicht lijken de regeingen dan ook positief uit te pakken voor de ontwikkelingslanden. Dit is echter schijn, want de praktijk is anders. Omdat de rijke landen hun landbouw zeer sterk subsidiëren en tal van importprodukten van oudsher zeer zwaar belasten, pakken de maatregelen absoluut genomen minder ernstig uit voor hen.
De besluitvorming lijkt democratisch: ieder land heeft ongeacht zijn aandeel in de wereldhandel één stem in de conferentie. Echter, in de praktijk hebben enkele rijke landen erg veel invloed en de meeste armere veel minder. Belangrijke onderhandelingen worden in kleine kring, in zogenaamde Green Rooms, gevoerd, waar slechts een paar ontwikkelingslanden tot doordringen.

Uit cijfers is gebleken dat de enige partijen die gebaat zijn bij het beleid van de organisatie de afgelopen jaren, de rijkste landen (en daarmee de bedrijven) zijn. Liberalisatie in de handel brengt alleen maar meer welvaart voor de al welvarende bovenlaag omdat deze liberalisatie doorgaans resulteert in overname van de derde wereldmarkten door de rijkere landen. Het is dan ook die bovenlaag die haar corporate agenda probeert door te drukken. De laatste jaren gebeurt dit echter onder het oog van NGO's van over de hele wereld, demonstranten en andere geïnteresseerden.

De WHO is opgericht met als doel meer welvaart te creëren voor de HELE wereldbevolking door bevordering van de wereldhandel. Inmiddels heeft deze organisatie al 10 jaar de kans gehad om dit doel te verwezenlijken. De balans is opgemaakt en gebleken is dat ze daar niet in is geslaagd. Bedrijfstechnisch gezien, is dit een hartstikke inefficiënte organisatie!

De Nederlandse regering kan een belangrijke rol spelen tijdens deze vergadering door een duidelijk standpunt in te nemen, gebaseerd op de belangen van de bevolking. Help de WHO een halt toe te roepen en maak de regering duidelijk dat GEEN DEAL BETER IS DAN EEN SLECHTE DEAL!

Alice in Backpackersland

Er was eens een meisje, genaamd Alice (lees: de backpacker afkomstig uit een westers land naar keuze). Hoewel ze een prima leventje had, kreeg ze een onbestemd, maar vooral verveeld gevoel over zich heen en begon ze genoeg te krijgen van de dagelijkse sleur van haar Westerse leventje. Gelukkig was daar plotseling aan het einde van het (konijnen)hol een licht: Zuid-Oost Azië.

Geografisch gezien bevindt het zich in het zuidoosten van Azië, maar inhoudstechnisch maakt het deel uit van het meeromvattende "Backpackersland". De exacte locatie van Backpackersland is niet helemaal duidelijk, maar over het algemeen bevindt dit "land" zich buiten de westerse continenten, en omvat alle schandalig goedkope, (bijna) derde-wereld-, reizigersbestemmingen met een vereist minimum aan VIP-bussen en luxe accommodatie.

"Backpackersland: Het land van de onbegrensde mogelijkheden." Want: ver weg van huis en alles is te koop. What more do U need?

Wat zielige kindjes op straat die je af en toe geld toe kunt schuiven om zo je bevoorrechte leventje niet te laten verpesten door schuldgevoelens? Komt in orde.
VIP-bussen op een plek waar nog geen weg is, maar waar Alice wél naartoe wil (op de luxe manier), een dorp compleet bestaande uit guesthouses, waar je tussen alle pizza's en "western food" moeite moet doen om de locale cuisine te vinden? Geen probleem.

Een wonderlijke reis in een wonderlijke wereld; een totaal andere wereld. Een wereld die je doet verbazen, die af en toe tot vele irritaties leidt, maar tegelijkertijd een wereld is waar je je ontzettend makkelijk in kan onderdompelen. Want backpackersland is namelijk speciaal gemaakt voor jou: de westerling, de reiziger.

Het probleem hierbij is tweezijdig. Enerzijds de backpacker die zijn scrambled egg met bacon, friet en hamburgers wil, die denkt dat het normaal is dat er 20 guesthouses zijn op een eilandje in de middle of nowhere (gelukkig niet overal), en zo in een compleet andere wereld leeft/reist dan de mensen die hier daadwerkelijk wonen. Anderzijds is er de gekwiekste Aziatische "ondernemer" die de doorsnee westerling als een wandelende pinautomaat ziet en ook echt denkt dat al deze VIP-poespas is wat de westerling wil. De hamvraag: wat was er eerst: de kip of het ei?

Maar zoals met zoveel dingen, is het gelukkig niet altijd en niet allemaal zo zwart-wit en heb je over het algemeen een keuze in hoe je reist, waar je reist en met wie. Het is mogelijk om te ontsnappen aan het wereldje in de "normale" wereld. Prop jezelf met 50 medereizigers in de locale bus, ga lopen i.p.v. in tuk-tuk, en verruil je muesli met yoghurt voor een noodle soup. Tegelijkertijd blijf je een buitenlander voor de mensen hier, helemaal omdat je de taal niet spreekt en omdat je vaak geacht wordt meer geld te hebben. Geld blijft een heikel punt, want aan de ene kant krijg je voor je westerse low budget toch echt wel wat meer waar dan thuis, maar dat wil niet zeggen dat je niet hartstikke hard voor dat geld gewerkt hebt en dat geld geen betekenis heeft.

Zelf ben ik ook een Alice, stap ik Backpackersland zo nu en dan binnen en ga ik dikwijls verwonderd door het leven, zowel door acties van de gemiddelde Westerling als die van de Aziaten. Het enige dat ik hoop is dat ik niet net zoals Alice eindig, denkend dat het allemaal één grote droom was.